Mijn ode aan de vrouw en moeder in loondienst.

"Hoe doe jij het toch?"

Ik krijg die vraag bijna wekelijks. Vijf maanden zwanger, twee dochters thuis, een onderneming die harder groeit dan ik ooit had durven dromen. Mensen kijken me aan met een mengeling van bewondering en ongeloof, alsof ik iets onmogelijks voor elkaar krijg.

En elke keer voel ik datzelfde ongemak. Want heel eerlijk? HET IS NIET KNAP.

Ik weet hoe het klinkt. Quasi bescheiden. Maar het is het echt zo, ik vind het niet knap, omdat ik precies weet hoeveel makkelijker ik het heb dan de vrouw die me deze vraag stelt.

Weet je wat wél knap is?

De vrouw die in de zorg werkt en haar leven plant rond een rooster dat elke week verandert. Die om half elf 's avonds thuiskomt van een late dienst en om zes uur weer naast haar kind staat dat klaarwakker is. Die  gebroken slaapt, in het weekend werkt, met kerst werkt en weer niet met haar familie kan zijn, dubbele diensten draait, de hele dag op haar benen staat en intussen de zorg draagt voor andere mensen terwijl ze zelf op haar tandvlees loopt. Die niet even een meeting kan verschuiven, omdat er aan het bed van een patiënt geen "later" bestaat.

De vrouw die moeder is én elke ochtend om half negen achter een bureau zit dat niet van haar is, in een agenda en targets gepusht die niet van haar is. Haar dochter is ziek, maar de vakantiedagen zijn al op aan oudergesprekken en studiedagen, dus ze belt haar moeder, of ze belt zichzelf ziek met een knoop in haar maag en krijgt een waarschuwing mee naar huis.

De vrouw die doorwerkt met klachten van haar endometriose, of met een lijf dat na een zwangerschap nog moet herstellen, en geen ruimte heeft om te luisteren naar wat dat lijf haar probeert te vertellen. Want het rooster luistert niet. De targets luisteren niet.

Dát is volhouden. Elke dag opnieuw en zonder applaus en niemand die vraagt ‘Hoe doe jij het toch?’

Wat we vaak vergeten, is dat de wereld van werk niet voor deze vrouw is gebouwd. De negen-tot-vijf, de aanwezigheidscultuur, het idee dat productiviteit iets is wat je tussen vaste muren op vaste tijden levert dat is bedacht in een tijd waarin de man werkte en er thuis altijd iemand was die de rest opving.

We hebben vrouwen toegang gegeven tot de arbeidsmarkt, maar we hebben de arbeidsmarkt nooit aangepast aan vrouwen. We hebben er gewoon een tweede dienst bovenop gelegd en het "emancipatie" genoemd.

En ik weet waar ik het over heb. Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt de nachten, de weekenden, je lijf dat maar moest meebewegen met een rooster dat nergens rekening mee hield. Daarna ben ik de sales in gegaan. En nu, ben ik bijna acht jaar ondernemer.

Ik heb dat niet gedaan met geld op de achtergrond of een netwerk dat deuren voor me opende. Ik had niks. Geen vangnet, geen kruiwagen, geen warm bad om in terug te vallen.

En juist daarom — niet ondanks, maar DANKZIJ die weg — weet ik hoe loodzwaar hij kan zijn. Ik heb hem zelf gelopen, steen voor steen gebouwd, zonder dat iemand hem voor mij vrijmaakte.

Dat is precies waarom ik nu doe wat ik doe. Ik maak die weg vrij. Voor de vrouw die meer wil, maar niet weet waar ze moet beginnen. Voor de vrouw die denkt dat het niet voor haar is weggelegd, omdat ze geen startkapitaal heeft, geen connecties, geen perfecte timing.

Ik hoef niet de sterkste van ons te zijn. Ik wil de vrouw zijn die de deur die ik ooit zelf moest forceren, voor een ander open laat staan.

Want de échte heldin is niet de onderneemster die haar eigen agenda bepaalt. Het is de vrouw en moeder die elke ochtend opnieuw opstaat voor een systeem dat nooit voor haar is gemaakt, en het tóch laat werken.

En als zij op een dag een andere weg wil  dan zorg ik dat hij er klaarligt.

Met diepe, oprechte bewondering.